Onde estará…?


Mencía levaba un tempo sentada tras o volante do seu coche, estacionado na beiravía, cando decidiu coller o bolígrafo e o caderno que gardaba na guanteira.
Facía “meses” que esquecera alí aquel feixe de pequenas páxinas cuadriculadas, agardando a que lle chegase o mellor momento.
Talvez agora.
Baixou o volume da radio e comezou a facer borranchos na primeira das súas folliñas. Timidamente, a tinta verde comezou a tinxir o papel cun xeroglífico que Mencía identificou como a súa propia sinatura.
Sempre que facía garabatos sen pensar, nun papel, sobre un pano de mesa, sobre a area da praia… en calquera lugar, o debuxo da súa sinatura a collía de sorpresa. Era como si unha parte do seu subconsciente quixera deixar constancia da presenza de Mencía naquel intre e naquel lugar.
Eran as sete da tarde, comezaba a escurecer e ela sentiu a necesidade de transcribir naquel papel algúns dos sentimentos contraditorios que naquel momento a desbordaban. Por un momento sentiuse como aquela adolescente que vinte anos atrás escribía no seu diario para sentirse viva ea o mesmo tempo deixar constancia dos seus sentimentos.
Secreto de confesión.
Certamente, escribir era para Mencía a mellor das terapias, un xeito de sentirse viva, de purgar os seus pecados, de chorar as súas penas, de rir de si, de sentirse ben. E a tinta verde comezou a fluír aos poucos, agora xa sen vacilacións, dando sentido a aqueles garabatos sen sentido que ían ocupando unha liña, e outra, e outra máis.
Eu son eu e maila miña circunstancia. Ortega, filosofía, a vida mesma.
Una ambulancia pasou veloz a carón do seu coche, estacionado na beiravía. O son da sirena conseguiu distraer por un intre a atención da muller, que levantou avista do caderno ata que a súa mirada perdeu, ao lonxe, o débil reflexo das luces do vehículo de emerxencias.
Ónde estará a miña alma?
A frase, sinxela, directa, apareceu escrita na seguinte páxina. Mencía observouna entre a sorpresa e o desacougo, vocalizando cada verba nun murmurio inquietante.
Ónde estará a miña alma?
Nunca o pensara. E agora, ao facelo, creu entender o sentimento de baleiro, de estraña perda, que non a deixaba durmir dende había xa algún tempo.
Ónde estará a miña alma?
A escasos metros, unha muller empurraba un carriño de bebé para atravesar o paso de peóns que cruzaba a avenida. Xunto a ela, da súa man, un neno que xogaba cunha pelotiña de goma. O cativo mirouna directamente aos ollos, facendo que sentise máis inquedanza aínda. Mencía creu ler nos seus beizos.
Ónde estará a miña alma?
Sorpresa, estupor, medo… e todo sucedeu nun intre.
A pelotiña de cores caeu da man do pequeno. Un brinco, dous brincos, tres brincos… e o xoguetiño desapareceu baixo as rodas dun coche que xurdiu de ningures. Un segundo, un leve tirón e o neno soltou a súa manciña da man protectora de mamá. Outro segundo, tres pasos á carreira, o chío duns freos, o brutal son do impacto contra do metal, cristais rotos e o alarido esgazado dunha nai desesperada e rota.
Ónde estará a miña alma?
Muda testemuña da desgraza no branco e negro do luscofusco, Mencía permaneceu alí, sentada tras o volante do seu coche, co corpo paralizado e aquel caderno cheo de borranchos en tinta verde aferrado nas súas mans, durante un segundo eterno.
Qué sentiu? Medo, baleiro, soidade, desesperación…
Daquela baixou os ollos e pousou a mirada no papel cuadriculado.
Ónde estará a miña alma?
Ónde estará?
Ónde?

Anuncios
Esta entrada fue publicada en Letras y etiquetada , , , . Guarda el enlace permanente.

7 respuestas a Onde estará…?

  1. Marcos dijo:

    arrepiante…

  2. sparral dijo:

    «Aprendí a irme abriendo camino a tientas, a esperar sin esperanza, a no exigir a nadie una respuesta, a alimentarme únicamente de mi hambre de vivir, aunque la sintiera aletargada. Este ha sido mi norte toda la vida (…). Y desde luego, no hay mejor tabla de salvación que la pluma».
    Carmen Martin Gaite en Nubosidad variable.

  3. sparral dijo:

    Marcos, por cierto, si alguna vez quieres colaborar con una de tus preciosísimas fotos, las plumillas aquí firmantes estaremos encantadas.

  4. 1cruzdelsur dijo:

    Muy buenas letras. A veces es bueno descubrir nuevas letras¡¡
    PD: Por mi cercanía con Brasil, puedo leer vuestra lengua. Me encanta ¡

  5. 1cruzdelsur dijo:

    Gracias¡¡
    Los seguiré con mucho gusto…

  6. Pingback: Los números de 2010 | Palabra de plumilla

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s